Teatr jest miejscem, w którym człowiek spotyka samego siebie” – pisał Jerzy Grotowski, wskazując, że scena nie jest wyłącznie przestrzenią spektaklu, lecz zwierciadłem ludzkiej natury. Projekt nowej siedziby Teatru Współczesnego w Szczecinie rozwija tę myśl: to budynek otwarty, warstwowy i zanurzony w zieleni, będący nie tylko instytucją sztuki, ale i żywym fragmentem miasta. Obiekt przy Moście Kłodnym i nadodrzańskich bulwarach tworzy naturalne ogniwo między skalą ulicy a monumentalnością przeprawy, płynnie łącząc tkankę miejską z krajobrazem rzeki. Bryła to zespół cofających się kondygnacji, które niczym teatralne kulisy budują napięcie między widocznym a ukrytym. Kaskadowa kompozycja redukuje masywność gmachu, tworząc miejskie foyer i punkty widokowe na panoramę Szczecina. Transparentna fasada o rytmie pionowych podziałów nawiązuje do typologii lokalnych gmachów publicznych – ich porządku i monumentalności – interpretując je językiem współczesnej lekkości. Program funkcjonalny obejmuje trzy sceny: główną: serce obiektu z elastyczną widownią i zapleczem technicznym umożliwiającym realizację różnorodnych form teatralnych, eksperymentalną: modułowa i zmienna, stanowi interdyscyplinarne laboratorium sztuki, kameralną: intymną przestrzeń sprzyjającą bliskiej relacji aktora z widzem. Wielopoziomowe foyer łączy sale, zapewniając dostęp do budynku zarówno od strony miasta, jak i nabrzeża. Budynek operuje kontrastem między horyzontalnością rzeki a wertykalnym rytmem elewacji. Przeszklenia otwierają wnętrza na wodę, a zielone dachy i tarasy wpisują teatr w system nadrzecznej rekreacji. To architektura dialogu: między sztuką a codziennością, miastem a rzeką.
